Wilkołaki/Kotołaki/Psołaki/Lisołaki
Wilkołaki posiadają naturalną zdolność do przemiany w wilki, co miesiąc w trakcie pełni księżyca natura zmusza ich do zmiany, ale bez pełni także są w stanie to zrobić. Często wewnętrznego wilka wyzwalają silne emocje, bądź stres. Młode wilkołaki nie potrafią się kontrolować, gdyż pogodzenie natury ludzkiej z wilczą jest niezwykle trudnym przedsięwzięciem. Likanizm można odziedziczyć, ale większość wilkołaków nie jest płodna. Ich organizmy nie są przystosowane do noszenia potomstwa, zwykle po poczęciu dzieci giną w łonie w trakcie pierwszej pełni. Istnieją jednak kobiety, które maja dostatecznie silną osobowość, żeby przezwyciężyć na czas ciąży wilcze cechy i nie zmieniać się przez dziewięć miesięcy. Takowe niewiasty są niezwykle płodne, zazwyczaj rodzą od trzech do pięciu maleństw. Jeżeli wilkołak sparuje się z istotą magiczną ma 20% szans na urodzenie mieszańca, który będzie posiadał po części wilcze geny. Natomiast przy parowaniu z człowiekiem prawdopodobieństwo przeżycia wilkołaczego dziecka wynosi ponad 55%. Wilkołaki są niezwykle impulsywną i emocjonalną rasą. Wilkołaki zakochują się kilkukrotnie, ale tylko raz w życiu wiążą się na poważnie. Kiedy partner wilkołaka umiera, popada on w depresję i amok. Żyją około dwustu lat. Uwielbiają zapach mięsa (niezależnie od tego, czy jest surowe, czy przyrządzone). Mają doskonały zmysł węchu, dotyku, jak i wzroku. Większość z nich jest uczulona na srebro, co wiąże się z nieprzyjemną wysypką i czerwonymi plamami, jeżeli dotkną tego metalu.
Identycznie ma się sprawa z wszelkimi innymi łakami.
Z tym, że wilkołaki mają jedynie dwie formy, a do reszty dochodzi jeszcze jedna - forma mieszana. Wyglądają wtedy jak ludzie, ale mają uszy oraz ogony charakterystyczne dla danej rasy. Kotołaki uwielbiają być głaskane i przytulane, potrzebują dużo ciepła. Lisołaki są jedną z najbardziej przebiegłych ras i są niezmiernie dumne z własnych, rudych, wspaniałych ogonów. Psołaki mają naturalny dar do znajdywania różnych rzeczy po zapachu, czują wielką sympatię do wilkołaków, ale niezbyt dogadują się z lisołakami i kotołakami.
Rdzenne łaki nie mają najmniejszego talentu do magii, jedynie mieszanki posiadają zdolność kontrolowania jej.
Wilkołaki posiadają naturalną zdolność do przemiany w wilki, co miesiąc w trakcie pełni księżyca natura zmusza ich do zmiany, ale bez pełni także są w stanie to zrobić. Często wewnętrznego wilka wyzwalają silne emocje, bądź stres. Młode wilkołaki nie potrafią się kontrolować, gdyż pogodzenie natury ludzkiej z wilczą jest niezwykle trudnym przedsięwzięciem. Likanizm można odziedziczyć, ale większość wilkołaków nie jest płodna. Ich organizmy nie są przystosowane do noszenia potomstwa, zwykle po poczęciu dzieci giną w łonie w trakcie pierwszej pełni. Istnieją jednak kobiety, które maja dostatecznie silną osobowość, żeby przezwyciężyć na czas ciąży wilcze cechy i nie zmieniać się przez dziewięć miesięcy. Takowe niewiasty są niezwykle płodne, zazwyczaj rodzą od trzech do pięciu maleństw. Jeżeli wilkołak sparuje się z istotą magiczną ma 20% szans na urodzenie mieszańca, który będzie posiadał po części wilcze geny. Natomiast przy parowaniu z człowiekiem prawdopodobieństwo przeżycia wilkołaczego dziecka wynosi ponad 55%. Wilkołaki są niezwykle impulsywną i emocjonalną rasą. Wilkołaki zakochują się kilkukrotnie, ale tylko raz w życiu wiążą się na poważnie. Kiedy partner wilkołaka umiera, popada on w depresję i amok. Żyją około dwustu lat. Uwielbiają zapach mięsa (niezależnie od tego, czy jest surowe, czy przyrządzone). Mają doskonały zmysł węchu, dotyku, jak i wzroku. Większość z nich jest uczulona na srebro, co wiąże się z nieprzyjemną wysypką i czerwonymi plamami, jeżeli dotkną tego metalu.
Identycznie ma się sprawa z wszelkimi innymi łakami.
Z tym, że wilkołaki mają jedynie dwie formy, a do reszty dochodzi jeszcze jedna - forma mieszana. Wyglądają wtedy jak ludzie, ale mają uszy oraz ogony charakterystyczne dla danej rasy. Kotołaki uwielbiają być głaskane i przytulane, potrzebują dużo ciepła. Lisołaki są jedną z najbardziej przebiegłych ras i są niezmiernie dumne z własnych, rudych, wspaniałych ogonów. Psołaki mają naturalny dar do znajdywania różnych rzeczy po zapachu, czują wielką sympatię do wilkołaków, ale niezbyt dogadują się z lisołakami i kotołakami.
Rdzenne łaki nie mają najmniejszego talentu do magii, jedynie mieszanki posiadają zdolność kontrolowania jej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
W przypadku komentarzy anonimowych należy pozostawić po sobie podpis:
~Wybrany podpis
Unikniemy przy tym mylenia anonimków.