Wpatrywałam się w ekran z kamienną miną, lecz w środku czułam szalejącą burze. Mam nadzieję, że nie ma w okolicy osoby z mocą empatii, bo zwariowałaby, poznając moje emocje. Chwyciłam kartę i pacnęłam lekko nią w głowę Nico, chłopak spojrzał na mnie zaskoczony.
- Mogłeś od razu powiedzieć, że chcesz mu to wysłać. - burknęłam jak obrażona pięciolatka i oddałam mu telefon. Moje oczy stały się czerwone, ale chłopak nie znieruchomiał. Po prostu tym razem zmieniły kolor, ponieważ byłam zła, ale nadal drobny uśmiech gdzieś się błąkał w kącikach ust.
- Myślałem, że mocniej oberwę. - mruknął pod nosem, tak jakby bardziej do siebie, niż do mnie. Równie dobrze mogłam rzucić sztyletem, który przeleciałby obok jego głowy, ale to zachowam dla siebie. A poza tym rzucająca nożami dziewczyna wywołałaby zbyt duże zamieszanie.
- Chociaż wątpię, żeby cię posłuchał. - powiedziałam, rejestrując kątem oka jak kelner przygląda nam się badawczo. Odwróciłam spojrzenie w stronę ściany, starając się przywrócić moim tęczówką poprzednią barwę.
- Gniewasz się? - spytał nerwowo, a ja spojrzałam na niego z nieodgadnionym wyrazem twarzy.
- A jak myślisz? - troszeczkę go podręczę, tak w ramach kary.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
W przypadku komentarzy anonimowych należy pozostawić po sobie podpis:
~Wybrany podpis
Unikniemy przy tym mylenia anonimków.