Od Meian, CD Feliks, Taiga

Feliks próbował wymienić ze mną szybkie spojrzenia, ale nadal uparcie wpatrywałam się w twarz Taigi. Słysząc jej słowa przewróciłam oczami, mrużąc jednak ostrożnie oczy. Szturchnęłam chłopaka, który uparcie starał się ogarnąć własny gniew, ale nie za bardzo mu to wychodziło.

- Postaraj się ignorować symptom idioty, w jego przypadku to normalne - wyjaśniłam, machając ręką w stronę samego zainteresowanego, posyłając jednocześnie Taidze przyjacielski uśmiech. - Niezbadane są intencje boskie. Nie wiem, jakich bzdur nagadała dyrektorka, ani jaką łzawą bajką cię uraczyła. Niezależnie od tego mentor nie jest od prowadzenia za rękę czy do wygadywania się, choć zapewne odebrałaś to przez nią w ten sposób, Feliks, nie, nie możesz się wtrącić - parsknęłam śmiechem, widząc jak chłopak zamyka posłusznie usta, ponownie zwróciłam się do dziewczyny, wciąż z uśmiechem na twarzy. - Już cię lubię, normalnie nie udaje mi się go zamknąć. W każdym bądź razie nie wiem, jak bardzo tutejsza władza spłyciła funkcję mentora, o tyle mogę ci obiecać, że propozycja bynajmniej nie wyszła z litości. Masz polecenie od dyrektorki, ale to nie jest jednoznaczne z zostaniem czyimś podopiecznym i niechaj moc będzie z tobą? - spytałam i wyciągnęłam rękę w stronę dziewczyny.

Obrzuciła moje ręce nieprzychylnym wzrokiem, ale uścisnęła dłoń.  W duchu dziękowałam bogom, w które nie wierzę, że założyłam dzisiaj rękawiczki. Po rozwaleniu naszyjnika wątpiłam, żeby udało mi się opanować talent przy kontakcie fizycznym. 

- Jak tylko Feliks przestanie cię dziś męczyć, rozpraszać, nudzić i robić to, co zazwyczaj robi, to co powiesz na wyjście wspólne na baru? - spytałam, wciąż utrzymując rozbawiony ton. 

Gdyby spojrzenie chłopaka mogło zabijać, byłabym już martwa, ponownie przewróciłam oczami.

- Pozwól, że was zostawię, zanim zostanę zasztyletowana wzrokiem - teatralnie się ukłoniłam, następnie opuściłam pomieszczenie, słysząc za plecami niepewną propozycję walki ze strony Feliksa.