Od Feliksa, CD Sili

Są osoby, których nigdy nie należy denerwować, gdyż ich zemsta bywa równie bolesna, co mściwa. Kończy się to zazwyczaj dla tej drugiej strony, cierpiącej w nadmiarze. Jednych poboli i przestanie, innych nigdy nie przestanie, a są też tacy, którzy już nie będą mieli ciała, żeby czuć ból. Dziewczyna wyraźnie miała pecha, skoro trafiła na mnie, już pomijając fakt, że miałem zły humor. Podniosłem się, złorzecząc pod nosem, pilnując, żeby na pewno słyszała wszystko, co mówię. Za satysfakcją zauważyłem, że zaczerwieniła się ze złości. Parsknąłem śmiechem, gdy przeczytałem napis na kartce. Chyba znalazłem interesujący obiekt do dręczenia. No, cóż? Pierwszego dnia nie będą robił sobie kłopotów, mordując jakąś rzekomo niewinną niewiastę. Błagam, pamiętając pogadanki z Flower z zeszłego roku pewnie zaczęłaby wciskać kit, że dam nie należy mordować, nawet w tak honorowy sposób jakim było duszenie. Pokręciłem z niedowierzaniem głową, świat schodzi na psy. Otrzepałem się z kurzu i pyłu, następnie przyjrzałem się dziewczynie, która nadal nie mogła nic powiedzieć. Spoglądała na mnie spod byka. Życie jej nie miłe? Wzruszyłem ramionami.

- Patrz, zarobiłaś właśnie drugą godzinkę bez głosu! - stwierdziłem, unosząc jedną z brwi nieco wyżej i uśmiechając się ironicznie. Jak widać są też tacy, którzy przez swą upartość jedynie odkładają czas, aż przestanie ich boleć. Co prawda nie mogłem użyć niczego czarnomagicznego, ale każdy Mentor zna regulamin szkoły na pamięć. Pierwszą rzeczą, którą się uczymy, jest omijanie go, nie łamiąc. 

Dziewczyna napisała coś na kolejnej kartce, wyrwała ją i rzuciła nią we mnie. Złapałem świstek i parsknąłem śmiechem na widok niedbale zapisanych słów.

,,Bawi cię to?"

- Żebyś wiedziała jak bardzo. Jestem Feliks, a ty? - zapytałem z przekory. - Czekaj, uznajmy, że jesteś od dziś Niemową, miło mi poznać. - Wyciągnąłem w stronę dziewczyny dłoń, w pozornie przyjacielskim geście. 

(Sil, cztery lata, a pewne rzeczy się nie zmieniają. xd)