Od Tris, CD Jack

Piątek. Przedostatnia lekcja. Rozszerzona literatura. Uwielbiam literaturę, ale byłam już strasznie zmęczona po całym tygodniu. Tym bardziej, że ostatnio nie mogę spać. Nie słuchałam nauczycielki i tak o wszystkim wiedziałam. Omawiamy treny, utwory o charakterze żałobnym, wywodzącym się ze starogreckiej poezji funeralnej. Jest bardzo blisko spokrewniony z elegią i epicedium. Ktoś zaczął czytać treny Kochanowskiego. Uwielbiam je i znam na pamięć. Zaczęłam rysować zupełnie nie słuchając co nauczycielka mówi, zaczęłam słuchać, gdy podeszła do mojego biurka. Gdyby wzrok mógł zabijać, leżałabym martwa.
- Panno Beatrice! Skoro nie słuchasz, zakładam, że znasz wszystkie dzieła Jana Kochanowskiego! Zacytuj mi proszę ósmy tren i jakąś fraszkę!
- Łatwizna - szepnęłam do siebie i wstałam. - 

Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim,
Moja droga Orszulo, tym zniknieniem swoim!
Pełno nas, a jakoby nikogo nie było:
Jedną maluczką duszą tak wiele ubyło.
Tyś za wszytki mówiła, za wszytki spiewała,
Wszytkiś w domu kąciki zawżdy pobiegała.
Nie dopuściłaś nigdy matce się frasować
Ani ojcu myśleniem zbytnim głowy psować,
To tego, to owego wdzięcznie obłapiając
I onym swym uciesznym śmiechem zabawiając.
Teraz wszytko umilkło, szczere pustki w domu,
Nie masz zabawki, nie masz rozśmiać się nikomu.
Z każdego kąta żałość człowieka ujmuje,
A serce swej pociechy darmo upatruje.

Nauczycielka chrząknęła, abym zaczęła fraszkę, była wyraźnie zirytowana, że znałam to dzieło. Zaczęłam recytować moją ulubioną fraszkę.
- Na zdrowie!

Ślachetne zdrowie, 
Nikt się nie dowie, 
Jako smakujesz, 
Aż się zepsujesz. 
Tam człowiek prawie 
Widzi na jawie 
I sam to powie, 
Że nic nad zdrowie 
Ani lepszego, 
Ani droższego;
Bo dobre mienie, 
Perły, kamienie, 
Także wiek młody 
I dar urody, 
Mieśca wysokie, 
Władze szerokie 
Dobre są, ale - 
Gdy zdrowie w cale. 
Gdzie nie masz siły, 
I świat niemiły. 
Klinocie drogi, 
Mój dom ubogi 
Oddany tobie 
Ulubuj sobie!

- Dobrze - powiedziała surowo kobieta. - Ale następnym razem...
Nie dokończyła, bo rozległ się dźwięk dzwonka.
- Do zobaczenia pani psor - uśmiechnęłam się, biorąc torbę i wyszłam. Skierowałam się na jadalnie, była wyjątkowo pełna. Biorąc jedno jabłko usiadłam przy ostatnim wolnym stole. Po chwili jakiś chłopak podszedł do mojego stolika.
- Mogę się dosiąść?
- Jasne - odpowiedziałam z uśmiechem. - Jestem Tris.
- Jack. Jestem z Eteru, a ty?
- Pazura. Ale to nie ma znaczenia, przynajmniej dla mnie. No i co z tego, że jesteśmy z różnych wydziałów! Niektórzy traktują to strasznie poważnie! - trochę się zdenerwowałam.

<Jack?>